բանտում հավաքել են բազմաթիվ նշանավորմարդկանց: Նրանց ծեծում են, խոշտանգումների են ենթարկում: Նպատակը մեղայական կորզելն է։ Աբսուրդայինն այն է, որ այդ մարդկանցից շատերըանվանի հեղափոխականներ և կուսակցական գործիչներեն։ Նրանց հետապնդում են այն նույն հեղափոխությանանունից, որի համար նրանք մաքառել են։ Բայց իսկականԳողգոթան դեռ առջևում է։ Դատապարտյալներինուղարկում են հյուսիս։ Տանում են հատուկ գնացքներով,որոնք ունեն վանդակապատ լուսամուտներ և դռներ,վագոններում նեղվածք... Читать далее →

Կենսագրություն Զահրատը ծնվել է Կոստանդնուպոլսում։ 1942 թվականին ավարտել է Կ. Պոլսի Մխիթարյանի լիցեյը և ուսումը շարունակել Ստամբուլի պետական համալսարանի դեղագործական և բժշկական ֆակուլտետներում, որոնք կիսատ է թողել։ Սովորել է Վիեննայի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում։ Աշխատակցել է պոլսահայ թերթերին, հանդեսներին, եղել «Մարմարա» օրաթերթի գրականության բաժնի վարիչ, «Սան» պարբերականի խմբագիր։ 1963 թվականին ամուսնացել է Անաիս Անդրեասյանի հետ։ Ստեղծագործական ուղի Առաջին... Читать далее →

Նախագծի նպատակը՝  Արևելահայ և արևմտահայ գրականությունների ( նաև լեզվի) տարբերությունների հետազոտում։ Խնդիրները՝ լեզվական խոչընդոտի հաղթահարում, մտածողության համադրումը արևելահայ արդեն ծանոթ հեղինակների մտածողությանը, չափածո ստեղծագործություններն անգիր հիշելու և ներկայացնելու հմտություն։ Ընթացքը՝ Կարդում ենք, վերլուծում, փոխադրում արևելահայերեն, ծանոթանում արևմտահայերենի բառապաշարին, լեզվական իրողություններին, յուրաքանչյուր ստեղծագործություն ավարտվում է սովորողների պատում-վերլուծությամբ։ Փափագ Անուշ հոգի մը ըլլար,Ես այն հոգվույն սիրահար,Ան իմ... Читать далее →

Նազարը վախկոտ ու ալարկոտ մարդ է, բայց միաժամանակ անչափ պարծենկոտ: Մի գիշեր կինը դուռը փակում է՝ Նազարին թողնելով դրսում: Վերջինս վախեցած նստում է պատի տակ ու մնում մինչև լույսը բացվելը: Առավոտյան, երբ ճանճերը հավաքվում են նրա շուրջը, ձեռքով խփում է ու սպանում մի քանի ճանճ: Չկարողանալով հաշվել սատկած ճանճերին՝ որոշում է, որ հազարից պակաս չեն... Читать далее →

Լինում է, չի լինում՝ մի խեղճ մարդ, անունը՝ Նազար։ Էս Նազարը մի անշնորհք ու ալարկոտ մարդ է լինում․ է՜նքան էլ վախկոտ, է՜նքան էլ վախկոտ, որ մենակ ոտը ոտի առաջ չէր դնիլ, թեկուզ սպանեիր։ Օրը մինչև իրիկուն կնկա կողքը կտրած՝ նրա հետ դուրս գնալիս դուրս էր գնում, տուն գալիս՝ տուն գալի։ Դրա համար էլ անունը դնում... Читать далее →

«Հայը»։ Դերենիկ Դեմիրճյանի «Հայը» ստեղծագործությունը աչքի ընկավ իր անկեղծությամբ: Շա՜տ սիրեցի այն փաստը, որ առանց ավելորդ ռոմանտիզմի հեղինակը նկարագրում է հային և հայ ազգը: Եթե Վիլյամ Սարոյանը իր ստեղծագործություններում գովում և ընդգծում էր հայի միայն դրական կողմերը, ապա Դերենիկ Դեմիրճյանը խոր ցավով և ծայրահեղ անկեղծությամբ խոսում էր հայի ցավի, վշտի, հալածանքի պատճառների մասին և արժանապատվությամբ... Читать далее →

Պատմվածքի հերոսը Հաճի աղան էր, ով մի վաճառական էր, որը շատ է սիրում իր ունեցվածք։ Հաճի տղայի ընտանիքում մի ավանդույթ կար, որ հենց որ Հաճի աղան տուն է մտնում, նրա համար ընտանիքի կանայք սուրճ պատրաստեին։ Հաճիի քույրը՝ Սրբունը, որը կորցրել էր իր ամուսնուն, հիվանդանում է տիֆով և անդամալույծ է դառնում, աղան նրան բերում է իր տուն և  նրա համար անկյուն է հատկացնում,որովհետև չի ուզում, որ Սրբունը ուրիշների ուսերին բեռ դառնար։ Նա մտածում էր միայն պատվի մասին։ Հաճի աղան երբ իմացավ, որ թուրքերըգալու են քաղաք, առաջին բանը, մտածեց, իր տունը, ընտանիքը ևհարստությունը փրկելն էր, իսկ եթե դաչհաջողվի, ինքն իրեն փրկելը: Նա իրենավելի էր սիրում, քան իր ընտանիքը: Վերջում Հաճի աղան... Читать далее →

(նրան՝ դստերս) Իմ հեռավոր երկինք, բա՜րև։Ինչու՞ քեզ այսպես կոչեցի։ Բանն այն է, որ երբ դու վերջապես ձեռքդ վերցնես այս գիրքը, ինձ նայելու ես էջերի ու տառերի միջով, ինչպես Խաղաղ օվկիանոսի ջրերին՝ ինքնաթիռի պատուհանից, ինչպես հարավաֆրիկյան վայրի ցեղերին, ինչպես սև-սպիտակ մի ֆիլմ․․․Քեզ կթվա, թե ես հինավուրց, դարավոր մեկն եմ և իմ ժամանակներում մարդիկ աշխարհը տեսնում էին... Читать далее →