Թմկաբերդի առումը պոեմում խոսվում է չարության և դավաճանության մասին: Նադիր Շահը ուզմում էր գրավել Թմկաբերթը: Նա զորք է հավաքում և հարձակվում բերդի վրա, բայց տեսնում է, որ Թմբկաբերդը պաշտպանում է Թաթուլը և նրա քաջերը: Նա չի կարողանում մտնել Թմբկաբերդ: Նադիր Շահը խորամանկ մարդ էր: Թաթուլի կնոջը թափառական աշուղի օգնությամբ ստիպում է գինով արբեցնել Զորքին և խաբեությամբ... Читать далее →

«Կատվի դրախտ», շարքը Վահան Տերյանը գրել է 1916-1917 թվականներին։ Ինձ հետաքրքրել է այս ժողովածույի վերնագիրը «Կատվի դրախտ»։ Ի՞նչու է հենց այսպես անվանվել այս ժողովածուն։ Ժողովածույի սկզբում կարող ենք տեսնել, թե ինչպես է Տերյանը երկրպագում կնոջը, բայց ընթացքում սկսում է ավելի սառը վերաբերվել այդ կնոջ կերպարին։ Դա արտացոլում է իրական լիքը դեպքեր որոնք պատահում են երբ տղամարդը հանդիպում է մի կնոջ,... Читать далее →

Ամանոր — Նոր տարի — Կաղանդ Հայկական տոնածառը Մեծ ջրհեղեղից հետո առաջին ձյունը Մասիսի վրա նստել է Հայկ Նահապետի հայր Թորգոմի ժամանակ։ Դա եղել է մեզնից չորսուկես հազար տարի առաջ։ Մինչ այդ ծառերն ու ծաղիկները ցրտից չէին վախենում, և Հայոց աշխարհը նման էր մշտադալար զմրուխտ բուրատանի։ Այդ ժամանակներում հեթանոս հայերը Նոր տարին տոնում էին գարնանամուտին։ Մի... Читать далее →

Գրիգոր Զոհրապի “Այրին” նորավեպը մի կնոջ մասին է, ում ամուսինը` Մարտիրոսը լքել է ընտանիքը և մեկնել Պոլիս աշխատելու: Սովորաբար այրի անվանում են այն կնոջը՝ ում ամուսինը մահացած է: Այս վեպում Մարտիրոսը չի մահանում, սակայն լքում է ընտանիքը և այլևս չի վերադառնում: Ամեն օր Մարտիրոսի կինը գնում է այն վայրը, որտեղից ճանապարհել էր ամուսնուն, այն հույսով,... Читать далее →

Պատվածքը մի ծերունու մասին էր, որը իմ հասկանալով վերջին ժամերն էր ապրում իր կյանքի։ Ընտանիքի անդամները նրա շուրջը նստած, տոնում էին նոր տարին։ Նա անընդհատ հարցեր էր տալիս հին օրերը հիշելով և անհանգստանում էր, որ միշտ լինի խաղաղություն

Մուշեղ Գալշոյանը ծնվել է ու մեծացել Հայաստանի Թալինի շրջանի Կաթնաղբյուր գյուղում, բայց նրա մեջ մինչև կյանքի վերջը շատ ուժեղ մնաց սասունցի լինելու գիտակցությունը։ Նրա ծնողները սասունցի փախստականներ էին, որոնք Արևելյան Հայաստան հասնելով՝ բնակության վայր ընտրեցին Թալինը։ Հայրը կորցրել էր առաջին ընտանիքը կոտորածների ժամանակ։ Գալշոյանը կարծես ներծծել էր իր մեջ Սասնա երկրին վերաբերող բոլոր հուշերն ու տեղեկությունները, և հետագայում, երբ սկսեց... Читать далее →

Ստեղծագործությունը մի վանականի մասին է, ում անունը Սոսիստրատ էր, և նա ազգությամբ հայ էր։ Նա բոլորից առանձնացված էր ապրում, սնվում էր աղավնիների բերած պտուղներով, օրվա ընթացքում 15 ժամ աղոթում էր։ Մի օր մի ուխտագնաց, որն իրականում սատանան էր, Սոսիստրատին պատմում է մի աղե արձանի մասին, նշելով, որ այդ արձանը կենդանի է, և դա կնոջ մարմին... Читать далее →

Ժոզեն՝ հանգուցյալը, ունեցել էր երկու կյանք, ապրել տարբեր անուններով, տարբեր քաղաքներում: Ունեցել էր երկու ընտանիքը՝ մեկը Սան Պաուլոյում, մյուս՝ Ռիոյում, և այդպես երկու ընտանիք ունենալով նա այնպես էր ապրել, որ երկու կանայք էլ իմանալուց հետո եղելությունը, դեռ հարգել ու սիրել են նրան: