Ֆիզիկական օրենք

Ֆիզիկական օրենքը, մասնավոր փաստերից ածանցված տեսական սկզբունք, որը կիրառելի է որոշակի խմբի կամ դասի երևույթների համար և միշտ տեղի ունի որոշակի պայմանների առկայության դեպքում։ Սովորաբար ֆիզիկական օրենքները տարիների ընթացքում բազմիցս ստուգվում և հաստատվում են դիտումների և փորձերի միջոցով, մինչև ընդունվում են գիտական հասարակության կողմից։ Որպես կանոն, ֆիզիկական օրենքները ձևակերպվում են խիստ և հակիրճ բառային կամ մաթեմատիկական տեսքով։ Ըստ Պոլ Դիրակի, «Ֆիզիկական օրենքը պետք է օժտված լինի մաթեմատիկական գեղեցկությամբ»։ Ֆիզիկական գիտության հիմնական խնդիրը ֆիզիկական օրինաչափությունները բացահայտելն է։

• 

• 

Ֆիզիկական օրենքների մի քանի հիմնական հատկություններ են սահմանվել, սակայն այդ բնութագրերից ամեն մեկը անհրաժեշտաբար չի վերագրվում դրանց։ Ֆիզիկական օրենքները

• Ճիշտ են նվազագույնը իրենց օրինավորության սահմաններում։ Ըստ սահմանման, նրանք երբեք տեղի չունեն իրար հակասող դիտումների դեպքում
• Տիեզերական են։ Նրանք տիեզերքում ամենուր նույնը պիտի լինեն։
• Պարզ են։ Սովորաբար արտահայտվում են միակ մաթեմատիկական ձևակերպումով։
• Բացարձակ են։ Տիեզերքում ոչինչ չի ազդում նրանց վրա։
• Կայուն են։ Հայտնաբերվելուց ի վեր նրանք չեն փոփոխվում (չնայած կարող է պարզվել, որ ավելի ճշգրիտ օրենքների մոտավորություններ են)։
• Ամենազոր են։ Տիեզերքում ամեն ինչ է պետք է ենթարկվի նրանց (համաձայն դիտումների)
• Սովորաբար մեծությունները պահպանվում են։
• Հաճախ տարածության և ժամանակի գոյություն ունեցող համասեռությունների (սիմետրիաների) արտահայտություն են^[4]։
• Սովորաբար տեսականորեն շրջելի են ժամանակի մեջ (եթե քվանտային չեն), չնայած ժամանակի սլաքն ինքնին անշրջելի է։