Les sanglots longs
Des violons
De l’automne
Blessent mon coeur
D’une langueur
Monotone.

Tout suffocant
Et blême, quand
Sonne l’heure,
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure

Et je m’en vais
Au vent mauvais
Qui m’emporte
Deçà, delà,
Pareil à la
Feuille morte.

Երկար Ջութակներ Աշնանից Սիրիր իմ սիրտը Երկչոտ Միապաղաղ: Բոլորը շնչահեղձ են Եվ գունատ, երբ Հարվածում է ժամին, ես հիշում եմ Հին օրեր Եվ ես լաց եմ լինում Եվ ես հեռանում եմ Վատ քամիում Ո՞վ է ինձ տանում Այստեղից այն կողմ Նույնը, ինչպես Մեռած տերև: